i love kids

Helaas was ik er maar eventjes, daar op de klimaattop in Polen, en heb ik de meest intense dagen en de grootste happenings gemist.   Gelukkig is er ontzettend veel gefilmd; check dit filmpje om te zien hoe hard de internationale jeugd heeft geknokt!

Geen grip op te krijgen, deze wereld.  Ik ben nu op ‘de place to be’; het toneel waarop zoveel schijnt te gebeuren. Ja, schijnt.  Het gaat nogal langs me heen.

Allereerst: de ruimte. Ineens begrijp je waarom er termen zijn als zijn als ‘achterkamertjes’politiek. zoveel hokjes, zalen, gangen, kamertjes, hokjes. Gratis kaviaar (jaja, daar was ik bij), vieze veel te dure sandwiches, kleine kopjes koffie. Presentaties, events, debatten, onderhandelingen – door organistaies die opkomen/staan voor bomen, de autoindustrie, windmolens of Afrika.

Zoveel mensen die iets goed pretenderen te doen – vanavond ga ik naar een bijeenkomst van de World Nuclear Association – de ‘bad guys’ volgens de ‘good guys’. Maar wanneer ben je goed, wanneer ben je slecht? Het staat niet op voorhoofden van mensen geschreven. Stilletjes gok ik steeds. Een oude dame in bont, die moet onherroepelijk familiebanden met Shell hebben. Of de man met witte sportsokken in zijn zwarte  schoenen en te korte broekspijpen – die moet echt voor een natuurbeschermingsorganistatie werken. Iets met bomen, algen, of waterputten.

Ik weet geen drol van nucleare energie, behalve dat het slecht is. Dat je het afval alleen maar kunt verstoppen. Dat het ontzettend gevaarlijk is. Dat het ’schone’ energie wordt genoemd.  Dat het in ziekenhuizen wordt gebruikt.   Tijd om al die (voor)oordelen eens te toetsen!

Ik zit in de internationale actiegroep. Elke dag minstens twee uur durende meetings over hoe, wat, en waar actie te voeren.  We worden van hot naar her gestuurd, momenteel zitten we in een vies hok. Voorheen het rokershok. Op de grond; er zijn geen stoelen voor ons beschikbaar.  Bijna iedereen een laptopje op school. Ik vraag me af of iedereen echt luistert, of toch stiekem z’n e-mail checkt – want onze mailboxen stromen over met mailtjes over tientallen initiatieven die hier elke dag  uit de grond worden gestampt.

Gister de eerste actie. Vlaggen van landen met op de achterkant een boodschap voor dat betreffende  land. Kreten over CO2 cijfertjes, solidariteit met arme landen, het tonen van leiderschap, enz.De actie had toestemming gekregen met als voorwaarde dat het een zwijgende actie was. Uiteindelijk schreeuwde iedereen.

Het heeft consequenties. Andere acties krijgen minder ruimte, meer voorwaarden.  ‘De Jeugd’ krijgt een slechtere naam. Het is interessant om te zien hoe er mee wordt gedealed; ik krijg stiekem mailtjes met ideeën over guereillacties, over blokkades en hongerstakingen. Maar wat is strategisch? Nu al dwars gaan liggen, morgen, volgende week? Of pas volgend jaar, bij de laatste conferentie?

het is een vraag die ik veel jongeren stel: wat ga jij doen op de laatste dag van de klimaattop in Kopenhagen (december 2009)? Wat doe je als er nog maar 1 dag is om het verdrag te maken, als dat verdrag er slapjes uit ziet? Wat doe je, als je al twee jaar lang de onderhandelingen op de voet volgt. Als het gesprek op elk feestje over klimaatverandering gaat, als je op straat hebt gelegen, flyers hebt uitgedeeld, als je je wel eens vastketent aan bomen? Wat als je weet dat het nu-of-nooit moment is aangebroken, je ‘jong’ bent, dat het om jouw toekomst gaat, en als je het ook nog eens leuk vindt om aandacht te krijgen?

Ik ben aan het binnendringen in de wereld van het activisme. Het woord revolutie klinkt zo af en toe, dwingend. Er worden al plannen gemaakt voor Kopenhagen. voor blokkades en het in en opsluiten van de politici.  Opsluiten in hun zaal, met hun microfoontjes, gekuch en glaasjes water. laat ze maar zitten, in hun te strak zittende overhemden, met hun zweetplekken en gestreepte dassen.  Laat ze maar typen en lezen en citeren, net zolang tot ze mooie, dure  woorden hebben gevonden voor wat jongeren al jaren op hun spandoekjes kliederen; iets met de woorden ‘ambitieus’, ‘prioriteit’, ‘kans’, ’samen’ en ‘nu’. En dan met cijfertjes en concequenties.

Maar hoe dat precies moet – daar kan ik ook geen grip op krijgen.

Ja, hoor, afgelopen weekend was ik erbij: op de enige echte Conference of Youth!

500 jongeren uit meer dan 50 landen kwamen uit alle groene hoekjes van de wereld bij elkaar, om zich voor te bereiden op twee weken lang de gedelegeerden op de hielen te zitten; scherp, met humor en direct. En om te zorgen dat we niet een hongerstaking, verkleedpartij, een kruisverhoor, en een blokkade op  hetzelfde moment doen en elkaar voor de voeten lopen, hebben we ons dit weekend goed georganiseerd. Zo is er o.a. een actiegroep, communicatiegroep en een lobbygroep.

Check deze site om alle foto’s te zien!

Enne, als bewijs dat ik vanaf morgen bij de echte onderhandelingen mag zijn:

NB: check de enige echte GreenFinger sweater!

Hij is in de lucht – de officiële website van de GreenFinger campagne! Nu nog een officiële aftrap in Poznan, en we zijn klaar om het komend jaar duizenden foto’s te verzamelen.

De greenfinger campagne is simpel: verf je vinger groen, schrijf op je hand wat jíj van klimaatverandering wilt beschermen, maar er een foto en load ‘m up – op mygreenfinger.org.

De actie was al een succes tijdens Step it Up 2007, een klimaatcampagne onder jongeren in de VS, én tijdens de klimaatonderhandelingen in Bali, december 2007. Tijd om het door te zetten, groot te maken en in Kopenhagen 2009 de politiek te laten zien dat er een enorm groen geluid is dat niet te negeren valt!

Van 1 t/m12 deceber kleurt Poznan (in Polen) GROEN: de Verenigde Naties zal twaalf dagen lang werken aan een nieuw klimaatverdrag – dat de Kyoto-akkoorden op zal volgen en een klimaatbeleid t/m 2050 (!) zal schetsen.

Om een plaatje te schetesen: 500 jongeren – in pak, met dreadlocks, met spandoeken,  waanzinnig goed ‘gebekt’, van Australië tot Malawi – alle denkbare groene organisaties – van Greenpeace tot de vereniging voor biologisch dynamische boeren! – olielobbyisten, de mannen van de auto-industrie, windmolenbouwers.. enz!  Iedereen is er bij.

Enne, ik ook

Samen met jongeren van de Voyage for the Future reis (naar Spitsbergen, juni jl.) zullen we de GreenFinger campagne lanceren (check: www.mygreenfinger.org !!), zal ik lobbyen met de WNF gedelegeerden, zal ik participeren in acties van o.a. Young Friends of the Earh én vooral heel veel kijken, interviewen, en schrijven!

Ik wil weten wie al die mensen zijn, waarom ze uit alle uithoeken van de wereld zijn gekomen om hun zegje toe doen. Hoe die onderhandelingen gaan, hoe alle landen elkaar supporten en tegenwerken.

Als jij óók iets wil weten -  stel dan je vraag op deze log! Ik ga op onderzoek

Check hier de officiële website van de UN Climate Change Conference!

Dinsdag 14 oktober is Al Gore in ‘t land!

Be there

Er zijn nog plaatsen beschikbaar dus meld je snel aan (voor 10 okt.) via www.mgmc.nl

Button: Al Gore –> studenten –> inschrijfformulier!

Het kost slechts € 15,- (in vergelijking met een stoel van € 600,- voor de zakenman in pak)

Donderdag vertrek ik naar Oeganda.  Zeven weken theater maken met straatjongeren over hiv/aids. En omdat de Noordpool nog zo vers in m’n hoofd zit en ik hier de komende anderhalf jaar flink actie voor ga voeren, ga ik onderzoeken hoe ver de klimaatproblematiek van de Oegandese bedden verwijderd is..  Want: zij krijgen het snelst met de gevolgen van climate change te maken; droogte en woestijnvorming liggen op de loer.. Maar hoe druk maak je je om een toekomst met doemscenario’s, als je eerst vandaag moet zien te overleven?

Effe you-tuben: ik heb Oegandese medesupporters gevonden check the rap!

Jaa, ‘t was leuk! Beluister híer het interview op BNN!

Vorige week stond ik op de Noordpool. Donderdag sta ik in Oeganda. Twee maanden theater maken met straatjongeren over hiv/aids.  Want de wereld die trekt en duwt en roept heel hard: “kom!”. Want de wereld is mooi, de mens is mooi, maar we kunnen zoveel mooier.

Wende inspireert:

Mens durf te leven. Durf te staan voor wie je bent. Voor je idealen, voor je dromen en wensen voor de wereld.

Ik denk dat ik maar op zangles ga